۲۸ سالگی
۲۸ سالگی وقتی مهد کودکی بودم ، کلاس اولی ها خیلی به چشمم بزرگ بودن،
وقتی کلاس اولی شدم ، کلاس پنجمیا
وقتی کلاس پنجمی شدم دبیرستانیا
وقتی ۲۰ ساله شدم، ۲۵ ساله ها......
از یه جایی به بعد دیگه هیچکسی به چشمم بزرگ نیومد، بعضی ها جوون تر بودن و بعضیا پیرتر......
از وقتی که دیدم دارم به ۳۰ سالگی نزدیک میشم....
امروز ۲۸ سال ام شد مامان ،
قصه ی عشق مون هم تولد ۳ سالگیشه
عشقی که پر از داستان و چالش و روزای تاریک و روشنه....
روز تولد ۲۵ سالگیم پای سفره عقد نشستم و به آینده ی مبهم رو به روم لبخند زدم،
سوره نور و باز کردمو از خدا خواستم منو با این پسر خوشبخت کنه......
حالا سه سال ازون روز گذشته و خوشبختی کوچیک ما با سخت و آسون روزگار داره قد میکشه و بزرگ میشه.....
شاید زندگی همین باشه مامان!
تاریکی و روشنی هیچ مرز مشخصی ندارن
پشت هر خنده ای شاید هزارسال گریه پنهونه
و پشت هر گریه ای یه امید کوچیک روشنه
زندگی مثل ترن هواییه مامان!
ترس و هیجان و شادی رو کنار هم تجربه میکنی
اگه دلت به آدمای زندگیت گرم باشه، تو بالابلندیای روزگار کمتر میترسی، کمتر خسته میشی.....
آرزوی امسالم تویی مامان
داشتنت، بغل کردنت، زندگی کردن از نو با تو........
پشت اون قطره اشک موقع فوت کردن شمع تو قایم شدی.....
آرزوی امسالم اینه که بتونم ترسهامو کنار بزارم ، تو رو از خیالبافی هام بکشم بیرون و تا همیشه ی همیشه تو بغلم نگهت دارم.....
کاش خدا تو رو بهم بده و کادوی تولدم از طرف خدا باشی......
