دلیارم❤

چه بگویم مگر یکی و دوتا ست...  غم این دل نگفته هم پیداست.... باورم نمیشه....که سرمو میزارم رو کتاب دفترای پخش زمین شده و این آهنگ و پلی میکنم...گریه میکنم..... باورم نمیشه.....تو تاریکی شب وقتی همه خوابن و من بیدار این آهنگ و پلی میکنم.....گریه میکنم..... باورم نمیشه حتی وقتی سرمو گرم میکنم تا از فکرش بیرون بیام ، این آهنگ و میزارم.....گریه میکنم.... باورم نمیشه.....دلم نمیخاد از خونه بیرون برم.....وقتی بقیه میرن بیرون من میمونم و این آهنگ و پلی میکنم.....گریه میکنم..... نماز میخونم....دعا میخونم..... نگفته هم پیداست.....ولی من نمیخام بگم..... نمیخام بگم چه موضوع مضحکی انقدر دنیام و غم انگیز کرده..... هنوز هر روز...

یادم افتاد اول اردیبهشت ۲ سال پیش.... اولین باری که غرور دخترونم افتاد شکست......شکست و تیکه تیکه هاش هیچوقت بهم وصل نشد..... اونقدری دلم گنده نیست ببخشمش.... یادمه همون موقع آرزو کردم دختر خودش رنگ خاکستری اون روزای منو به چشم ببینه..... حالا دیگه دوتا سیصد و شصت و پنج روز از اون روز گذشته، چیز زیادی ازش یادم نیست...جز اینکه میدونم استرس و فشار زیادی رو تحمل کردم....ارزششو نداشت‌.... کاش انقدر شعور داشتن که بفهمن خورد کردن شخصیت دیگران برتری شون اثبات نمیشه! خدا جون این جمله برات آشنا نیست؟ من نمیگذرم تو هم نگذر..... ینی میشه یه روزی بیاد که انقد همه چی خوب باشه کخ همه این روزها و تاریخ ها و ساعتها رو یادم رفت...

همون روز انقد ذوق داشتم که اون عکس هنریِ هنرنمایی ها رو بزارم اینستا ولی دلم نیومد ، گفتم بزار به وقتش..... یه روز گذشت دو روز گذشت ....گفتم روز سومم بگذره دیگه میزارم....... روز سوم گوشیم خراب شد و راضی کردن پدر برای بردنش به تعمیر و درست شدنش ، پروسه ای بود که دو سه روز دیگم طول کشید..... چندباری دستم رفته رو اون علامت مثبت که نشان از اشتراک گذاری عکسها داره ولی همچنان دلم نیومد.... الان نمیدونم چند روز گذشته و مهم هم نیست....ولی هنوزم دلم نمیاد اون عکسا رو تو اینستا پست کنم...... دیروز صبح برا عوض شدن حال و هوا بعد از دو روز گریه ، زدم شبکه آهنگ! کم کم که آهنگا رو به مسخرگی رفت برا اینکه در لحظه صدای گوش خراشش قطع شه...